Gepard
Gepard to zwierzę, które w szybkim czasie rozwija bardzo duże prędkości. W ciągu kilku sekund potrafi rozpędzić się do 120 km/h. Ma bardzo długie i zwinne nogi co pozwoli wykonywać bardzo długie skoki. Ma bardzo duże płuca, co pozwala mu na równomierne oddechy przy szybkim biegu i nie męczy się. Poluje zazwyczaj na zwierzęta mniejsze od siebie, szczególnie na gazele lub zające. Na polowania wychodzi zazwyczaj wczesnym rankiem. Zwierzę to żyje w Afryce, Azji Południowej i na Bliskim Wschodzie. Gepard należy do rodziny kotów, ale ma z nimi niewiele cech wspólnych. Jego charakterystyczną cechą jest brak umiejętności chowania pazurów. Gepardy są samotnikami, stronią od życia w dużym stadzie, ale preferują życie w niewielkich grupach np. po pięć sztuk. Samice są bardzo troskliwymi matkami, gdy tylko urodzą młode nie odstępują ich na krok przez średnio półtora roku ich życia. W czasie godów samiec cały czas opiekuje się samicą. Gepardy są gatunkiem na wyginięciu. Polowania na gepardy są surowo zabronione. Antylopy należą do gatunku ssaków parzystokopytnych. Występują w odmianach mniejszych i większych, te najmniejsze nazywane są gazelami. Występują w Afryce, Azji oraz Ameryce. Wśród wszystkich gatunków na wyróżnienie zasługują: Adaks, Bawolec, Eland, Kama, Bejsa, Kudu Wielkie, Bongo, Garna, Niala Grzywiasta, Nilgau, Springbok, Gnu pręgowane czy też Suhak. Adaks należy do grupy antylop pustynnych i zamieszuje teren od Sahary po Sudan. Natomiast Bawolec to krętoroga antylopa, która najlepiej czuje się na stepach. Eland jest zaś podgatunkiem tzw. antylopy krowiej, najczęściej spotykana jest w afrykańskich rezerwatach. Antylopa z gatunku Bejsa za swoje miejsce zamieszkania wybrała sobie teren Afryki Wschodniej. Kudu Wielkie to gatunek u którego można odróżnić samca od samicy. Samiec wyróżnia się tym, że ma długie i kręcone rogi. Mają one bardzo jasne umaszczenie z cienkimi paskami w innym kolorze. Antylopa Bongo ma charakterystyczny kolor w odcieniach rudym i brązowym pomieszany z białymi pręgami. Charakteryzuje się też wygiętymi rogami, ale występują one zarówno u samca, jak i samicy. lasy i stoki gór.
Dzięki procesom biochemicznym w komórkach organizmy żywe syntezują przeróżne związki organiczne. Krowa jest przeżuwaczem, a to znaczy, że połknięta trawa nie jest bezpośrednio trawiona, tak jak u innych roślinożerców. Po wstępnym rozmiękczeniu i nadtrawieniu celulozy przez bakterie żyjące w żołądku zwierzęcia, wraca do pyska, gdzie jest dokładnie rozcierana. Po ponownym połknięciu znów zostaje poddana działaniu enzymów trawiennych bakterii i pierwotniaków. Część żołądka zwana żwaczem jest żywym bioreaktorem. Jego pojemność wynosi ponad 100 litrów fermentującej papki z ponad miliardem bakterii i milionem pierwotniaków w każdym mililitrze. Bakterie trawią celulozę, aby otrzymać energię i substancje do wzrostu. Ponadto w żołądku wytwarzają się lotne kwasy tłuszczowe, które są bezpośrednio wchłaniane do krwi i wykorzystywane jako kolejne źródło energii. Krowa wytwarza mleko w komórkach gruczołu mlecznego. Wszystkie potrzebne do tego składniki pochodzą z przetworzonej trawy. Mrowiska i termitiery liczą zazwyczaj wiele milionów osobników, które pomimo niewielkich rozmiarów, mogą stanowić pokaźną zdobycz. Nic dziwnego, że wiele ssaków przystosowało się do tego pokarmu. Wśród jego amatorów znajdziemy nie tylko mrówkojady, ale także pancernika, łuskowca, kolczatki, a nawet krewniaka hieny – protela. Z ekologicznego punktu widzenia mrówkojad jest drapieżcą. Jego ofiary nie uciekają jednak, więc nie musi ich gonić. Jego problemem jest tylko to, jak w niewielkim czasie najeść się do syta. Zbieranie mrówek jedna po drugiej doprowadziłoby go do wyczerpania i śmierci głodowej, gdyż wysiłek byłby większy, niż zysk z jego jedzenia. Mrówkojad radzi, więc sobie w inny sposób. Przednimi łapami rozgrzebuje mrowisko, próbując dostać się do centralnych komór. Następnie wsuwa tam długi, walcowaty i pokryty lepką śliną język. Podrażnione owady masowo atakują intruza, więc po chwili język jest nimi oblepiony. Mrówkojad połyka je, a następnie powtarza tę czynność dopóki się nie nasyci.
Jaguary występują w Ameryce Południowej oraz Środkowej. Szczególnie upodobały sobie gęste lasy, ale można je spotkać także na pustyniach. Choć lubi także tereny podmokłe. Jaguary to ssaki, które są dobrymi pływakami. Polują wieczorem lub w nocy. Jaguary to jedne z największe ssaki z rodziny kotów. Zwierzęta te osiągają wagę około 120 kilogramów wśród samców i około 90 kilogramów wśród samic. Jaguary mają bardzo dobrze rozwinięte mięśnie i mocne nogi, co pozwala im na szybkie bieganie i wysokie skoki. Gdy patrzymy na lapmarta z daleka łatwo go pomylić z lampartem. Zwierzę to liczy prawie 2 metry długości, a jego ogon mierzy około 65 centymetrów. Samce osiągają wagę do 100 kilogramów, a samice są o kilka kilogramów lżejsze. Charakterystyczną cechą tego gatunku drapieżników jest życie w samotności, w miejscach, gdzie jest cisza. Zwierzęta te podobnie, jak rysie i tygrysy polują nocą. Ich pożywienie stanową tapiry, krokodyle czy też żółwie. Polowanie nocą ułatwia im bardzo dobry wzrok. Gdy są głodne mogą rzucić się na człowieka. Lwy najczęściej występują w Afryce oraz Indiach. Lew osiąga wysokość około 100 centymetrów. Natomiast ich wielkość wraz z ogonem sięga trzech metrów. Ssaki te rozwijają prędkości do 60 km/h. W przypadku tych zwierząt samice są mniejsze od samców, a samce natomiast w odróżnieniu od samic mają grzywę wokół głowy i karku. Są to zwierzęta stadne, zazwyczaj jedno stado liczy około 30 osobników. Charakterystyczną cechą samic jest to, że nie zmieniają stada, ale za to młode, gdy osiągają dojrzałość odchodzą od stada, w którym się urodziły i poszukują własnej drogi życia. Lwy w odróżnieniu od gepardów polują zawsze nocą. Szczególnie lubią się zakradać na obszarach, gdzie są małowidoczne, np. między krzewami czy wysokimi trawami. Najchętniej polują na zebry, antylopy, żyrafy, gazele, a nawet na hipopotamy. Ciąża u lwicy trwa 114 dni, z jednego miotu rodzi się do 6 młodych lwiątek. Po około półtora roku od urodzenia są zupełnie samodzielne. Ssaki te są pod całkowitą ochroną, ale gdy są zagrożeniem czasem dopuszczalne jest zastrzelenie pojedynczych osobników.