Rozród
Pora roku nie ma wpływu na wydawanie na świat potomstwa przez szczury. Jednak tą decyzję należy dokładnie przemyśleć. Przed planowaniem ciąży u samicy trzeba zastanowić się nad lodem nowo narodzonych szczurków, tzn. czy w razie dużej ilości młodych będą zainteresowani kupnem ich (znajomi czy sklep zoologiczny). Szczury osiągają dojrzałość płciową mając ok. trzech miesięcy. Ciąża trwa trzy tygodnie. W tym czasie nie powinno się narażać samicy na stresowe sytuacje, czyli przenoszenie jej do innej klatki, zmiana wystroju klatki czy nagła zmiana pożywienia. W czasie pierwszej połowie ciąży należy przyszłej matce zwiększyć dzienną dawkę pożywienia o 1/3 zwykłej porcji a w drugiej należy podwoić tą porcję. Wiąże się to z potrzebą odkarmienia i uformowania kilkunastu płodów. Nie należy ingerować w poród samicy, gdyż istnieje możliwość, iż matka zagryzie młode. Dopiero gdy matka opuści gniazdo można zobaczyć młode szczurki. W pierwszych dniach po porodzie nie sprzątamy klatki tylko ewentualnie dosypujemy ściółkę. Szczury pomimo powszechnej opinii o przenoszeniu chorób wcale nie są bardziej niebezpieczne niż trzymaniu w domu psa czy kota. Choroby były przenoszone przez dzikich przodków udomowionych szczurów. Psy i koty mają możliwość wychodzenia na dwór, co wiąże się z możliwością nabycia jakiejś choroby. Natomiast szczury domowe nie wychodzą na spacery i nie są narażone na kontakt z zarażonym osobnikiem. Ludzie coraz częściej decydują się na hodowlę tych gryzoni ze względu na to, iż są to bardzo przyjazne człowiekowi zwierzęta. Bardzo szybko się przyzwyczajają do swojego właściciela. Ich utrzymanie nie jest kosztowne, gdyż ich dzienne zapotrzebowanie na pokarm nie jest duże. Poza tym sam koszt związany z zakupem tego zwierzęcia jest niewielki, ok. 10 zł. Droższe jest samo wyposażenie oraz zakup klatki. Jednak radość z posiadania takiego żywiołowego zwierzęcia rekompensuje każde wydatki. Jest to zwierzę bardzo inteligentne, trzeba zwrócić uwagę na ich zapał do nauki oraz pokonywania przeróżnych przeszkód. Od dawna panują spekulacje na temat eksperymentów na szczurach: czy są one etyczne czy też nie. Większość społeczeństwa opowiada się za poprzestaniem eksperymentów na zwierzętach. Uważa się, że to przyczynia się do cierpienia niewinnych małych stworzeń, gdyż często są poddawane bardzo ciężkim badaniom, np. testuje się działanie pewnych środków czy kosmetyków. Jeśli jest to możliwe warto znaleźć inny sposób przeprowadzania eksperymentów, aby nie męczyć szczurów lub innych gryzoni. Szczury są idealnym materiałem badawczym, gdyż są łatwe w hodowli, jest duża ilość młodych w miocie, można szybko uzyskać następne pokolenie oraz potrzebne są niewielkie wymiary, które oznaczają nieduże koszty ich utrzymania – budynki, wyżywienie i obsługa. Szczury laboratoryjne są najczęściej albinotyczne – białe z czerwonymi oczami. Zdarzają się również szczury o umaszczeniu szarym, kremowym ,czarnym lub brunatno – siwe, tzw. szczury kapturowe – dwubarwne z ciemną głową i grzbietem, reszta jest zwykle biała.
Szczury mają zdolność do uczenia się oraz pokonywaniem stawianych im przeszkód. Dlatego właściciele tych zwierząt powinni dbać o to, aby ich podopieczni mogli kształtować w sobie tę zdolność. Należy robić im testy na inteligencję, a dobrze wykonane zadanie nagradzać, co dodatkowo motywuje zwierzę. Najbardziej znanym testem jest labirynt. Polega to na obserwowaniu popełnionych błędów przez szczury. Dobrą metodą jest również test pustego pola, czyli badanie aktywności ruchowej. Pole do obserwacji dzielimy narysowanymi liniami na kwadraty. Polega to zliczeniu ile linii pomiędzy kwadratami przekroczy szczurek w ustalonej jednostce czasu. Skrzynka Skinnera umożliwia obserwację procesu uczenia się. Zwierzę jest umieszczane w skrzynce, w której jest dźwignia, karmnik oraz pewne źródło dźwiękowe bądź wizualne. Najpierw wydanie nagrody jest spowodowane naciśnięciem dźwigni, jednak za każdym razem dodawane są kolejne utrudnienia, które mają rozwinąć inteligencję badanego szczura. Oczywiście ważny jest również okres badania. Pomieszczenie dla gryzonia powinno być szczelnie zamykane, aby nie mogło samo opuszczać swojego legowiska. Może je opuszczać jedynie pod opieką właściciela. Klatka powinna być na tyle duża, aby szczur mógł się swobodnie poruszać. Powinna być wykonana z materiału odpornego na działanie moczu oraz detergentów. Jej elementy nie powinny ulec przegryzieniu przez szczura. Klatka nie może być szczelnie zakrywana, musi być zachowana wymiana powietrza. Zakrycie powoduje koncentrację amoniaku z moczu. Można ją zakupić w sklepie zoologicznym lub samodzielne jej wykonanie. Nie należy ustawiać klatki na parapecie okiennym ze względu na nasłonecznienie lub obecność kaloryfera. Takie legowisko warto umieścić w narożniku pokoju, co jest związane z naturalną potrzebą szczurów ukrycia przed wrogiem. W jej wnętrzu powinna znajdować się ściółka, która pochłania mocz. Najlepsze są trociny, które dobrze pochłaniają wilgoć i nie wymagają długiego sprzątania. W razie wątpliwości należy się skonsultować z właścicielem sklepu zoologicznego.
Wyróżniamy choroby pasożytnicze, grzybicze, wirusowe, bakteryjne oraz wywołane niedoborami pokarmowymi. Pasożytnicze spowodowane są przez tasiemce, owsiki, wszy, pchły oraz świerzbowce- powodują osłabienie organizmu. Grzybicze dotyczą nie tylko skóry, ale także narządów wewnętrznych. Choroby wirusowe stanowią duże zagrożenie dla szczurów. Najczęściej spotykane to biegunka, enzootyczne zapalenie płuc (prowadzące do śmierci). Bakteryjne to zakaźne zapalenie płuc wywołane przez drobnoustroje, objawami są: apatia, wzrost temperatury ciała, nastroszenie sierści, katar, kichanie. Następna choroba bakteryjna to kolibakterioza objawia się biegunką, nastroszeniem sierści oraz wychudzeniem. Salmonelloza objawia się wysoką temperaturą, biegunką, wymiotami i utratą łaknienia. Gruźlica objawia się zależnie od umiejscowienia. Choroby wywołane niedoborami pokarmowymi spowodowane są brakiem pewnego składnika w karmie bądź jego nadmiarem. Najczęściej objawia się to zmianami skórnymi, którym towarzyszy brak witamin. Należy koniecznie pamiętać o prawidłowym odżywianiu. Ważny jest rodzaj oraz skład pokarmu, gdyż on ma decydujący wpływ na zachodzące procesy w każdym żywym organizmie. Najlepiej gdy sami komponujemy karmę dla naszych gryzoni. Zaleca się mieszanie ziaren pszenicy, kukurydzy, ryżu, jęczmienia z płatkami owsianymi, pestkami słonecznika czy dyni. Oprócz tego należy podawać szczurom również owoce, warzywa, a także produkty nabiałowe. Przykładowy zestaw żywieniowy dla dorosłego gryzonia: mieszanka ziaren, niewielki kawałek białego sera, marchew, co drugi dzień mączka mięsno- kostna, liść sałaty bądź cykorii (powinny być bardzo dokładnie umyte). Jeśli szczur nie zjada dziennej dawki pokarmu należy ją całą zmniejszyć bądź tylko wybrany składnik, który nie został zjedzony. Ilość pokarmu i rodzaj jest zależny od wieku szczura, ich kondycji, stanu fizjologicznego (ciąża), warunków hodowli (m.in. temperatura czy wilgotność powietrza). Przy karmieniu należy w miarę możliwości uwzględnić te czynniki.