Ocelot
Piękny drapieżnik, którego wspaniałe futro i jedwabista skóra przyciąga kłusowników.Ocelot jest kotem średniej wielkości. Waży około szesnasty kilogramów i mierzy metr długości nie licząc czterdziestopięcio centymetrowego ogona. Drapieżnik najlepiej czuje się w wilgotnych lasach, na torfowiskach i na terenach, gdzie występuje woda. Jego miejscem zamieszkania jest Ameryka Południowa, Środkowa i południowa część Ameryki Północnej. Mimo, iż jest to dzikie zwierzę często mieszka w pobliżu osad ludzkich. Żywi się niewielkimi ssakami i gadamy. W jego jadłospisie znajdziemy mrówkojada, małpę, pancernika. Nie pogardzi jaszczurką, czy żółwiem. Przebywając w okolicach gospodarstw odwiedza również kurniki w poszukiwaniu pożywienia.Koty te mają żółtawą, krótką, jedwabistą sierść. Odcień futra może być różny w zależności od miejsca, w którym zamieszkuje drapieżnik. Sierść ocelota zdobią, po bokach i na grzbiecie, rozety, które przechodzą w ciemne pręgi widoczne na łapach, głowie i ogonie.Oceloty polują podczas nocy, w dzień lokują się na drzewie i odpoczywają. Podstawowym zagrożeniem dla tych zwierząt jest człowiek i inne kotowate. Małe oceloty stają się łupem węży. Jej znakiem rozpoznawczym są ciemne rozety na jasnym ciele.Żyjąca i polująca w dżungli tropikalnej na terenie Afryki i Azji pantera ma charakterystyczne kolory futra pozwalające jej być trudno dostrzegalną. Na jasnym tle futra natura wymalowała jej ciemnobrązowe rozety. Takie zestawienie przypomina plamy, które tworzy cień rzucany przez liście. Dlatego też pantera, która wychodzi na otwarty teren szuka drzewa, w cieniu, którego może czuć się słabo widoczna. W ciemnej dżungli spotykane są osobniki mające całe futro w kolorze czarnym. Uważa się, że czarne pantery są groźniejsze od cętkowanych, nie jest to jednak potwierdzone żadnymi badaniami. Futro lamparta przyczyniło się do zmniejszenia liczby żyjących osobników, stanowi ono bowiem cenny łup dla kłusowników.Pantera nazywana również lampartem mierzy około sto sześćdziesiąt centymetrów i waży do siedemdziesięciu kilogramów. Kot ten nie ma jakichś szczególnych wymagań, co do miejsca życia. Najważniejsze dla niego jest występowanie wystarczającej ilości pokarmu. Mając co jeść pozostaje w jednym miejscu kilka lat, znacząc swoje terytorium moczem, kałem i zadrapaniami na drzewach.
Najmniejszy przedstawiciel rodziny kotowatych. Kot ten waży zaledwie półtorej kilograma i mierzy czterdzieści centymetrów plus piętnasto centymetrowy ogon. Nazwa kota wzięła się od jego łap, których końce faktycznie są czarne, a pozostała cześć sierści jest koloru żółtego z ciemnymi plamami. Cętki na sierści kota są okrągłe i biegną rzędami wzdłuż tułowia. Na pyszczku kot ma dwie pręgi.Koty czarnołape zostały odkryty dopiero na początku dziewiętnastego wieku przez Williama Burchella, brytyjskiego podróżnika. Ojczyzną kota czarnołapego jest Afryka południowo-zachodnia – Botswana, RPA i Namibia. Zwierzęta te słyną ze swej waleczności, potrafią przeciwstawić się większym od siebie. Podstawą diety tego kota drapieżnik są małe ssaki i gady. Nie pogardzi jednak szarańczą.W Polsce kota czarnołapego można obejrzeć w ogrodzie zoologicznym w Łodzi, dokąd przybył, po długich staraniach, z Belfastu. Ssak ten zagrożony jest wyginięciem, dlatego też prowadzony jest ich rozród w warunkach ogrodów zoologicznych.Ciąża samicy trwa około sześćdziesiąt sześć do osiemdziesięciu trzech dni. Na świat przychodzi jeden lub dwa małe kotki. Samiec lew zachwyca swą potężną grzywą.Mieszkając na spalonej słońcem sawannie przybrał brązowożółty kolor futra upodabniając się do ususzonej roślinności. Jest dużym ssakiem ważącym do dwustu pięćdziesięciu kilogramów. Samice lwa są znacznie mniejsze i ważą około stu sześćdziesięciu kilogramów. Płeć lwa bardzo łatwo poznać, ponieważ samica nie ma grzywy. Grzywa samca jest jego wspaniałą ozdobą. Lwy są jedynymi kotami żyjącymi w stadzie, w którym role samca i samicy są jasno określone. Zadaniem samicy jest polowanie i opiekowanie się młodymi lwiątkami, a samiec strzeże stada i swojego terytorium.Obecnie lwy żyją tylko w Afryce i w szczątkowej ilości w Indiach. Są ssakami zagrożonymi wyginięciem. Silne szczęki i mocne łapy zakończone ostrymi pazurami umożliwiają mu zabijanie bardzo dużych zwierząt. Oprócz tego lew potrafi biec z prędkością nawet 60 kilometrów na godzinę. Jest jednak zwierzęciem mało wytrzymałym, biegnie szybko, ale na krótkich dystansach.Głośny ryk lew wydaje w celu zakomunikowania, gdzie się znajduje i że to on jest najważniejszy w stadzie.