Ocelot
Piękny drapieżnik, którego wspaniałe futro i jedwabista skóra przyciąga kłusowników.Ocelot jest kotem średniej wielkości. Waży około szesnasty kilogramów i mierzy metr długości nie licząc czterdziestopięcio centymetrowego ogona. Drapieżnik najlepiej czuje się w wilgotnych lasach, na torfowiskach i na terenach, gdzie występuje woda. Jego miejscem zamieszkania jest Ameryka Południowa, Środkowa i południowa część Ameryki Północnej. Mimo, iż jest to dzikie zwierzę często mieszka w pobliżu osad ludzkich. Żywi się niewielkimi ssakami i gadamy. W jego jadłospisie znajdziemy mrówkojada, małpę, pancernika. Nie pogardzi jaszczurką, czy żółwiem. Przebywając w okolicach gospodarstw odwiedza również kurniki w poszukiwaniu pożywienia.Koty te mają żółtawą, krótką, jedwabistą sierść. Odcień futra może być różny w zależności od miejsca, w którym zamieszkuje drapieżnik. Sierść ocelota zdobią, po bokach i na grzbiecie, rozety, które przechodzą w ciemne pręgi widoczne na łapach, głowie i ogonie.Oceloty polują podczas nocy, w dzień lokują się na drzewie i odpoczywają. Podstawowym zagrożeniem dla tych zwierząt jest człowiek i inne kotowate. Małe oceloty stają się łupem węży. Jej znakiem rozpoznawczym są ciemne rozety na jasnym ciele.Żyjąca i polująca w dżungli tropikalnej na terenie Afryki i Azji pantera ma charakterystyczne kolory futra pozwalające jej być trudno dostrzegalną. Na jasnym tle futra natura wymalowała jej ciemnobrązowe rozety. Takie zestawienie przypomina plamy, które tworzy cień rzucany przez liście. Dlatego też pantera, która wychodzi na otwarty teren szuka drzewa, w cieniu, którego może czuć się słabo widoczna. W ciemnej dżungli spotykane są osobniki mające całe futro w kolorze czarnym. Uważa się, że czarne pantery są groźniejsze od cętkowanych, nie jest to jednak potwierdzone żadnymi badaniami. Futro lamparta przyczyniło się do zmniejszenia liczby żyjących osobników, stanowi ono bowiem cenny łup dla kłusowników.Pantera nazywana również lampartem mierzy około sto sześćdziesiąt centymetrów i waży do siedemdziesięciu kilogramów. Kot ten nie ma jakichś szczególnych wymagań, co do miejsca życia. Najważniejsze dla niego jest występowanie wystarczającej ilości pokarmu. Mając co jeść pozostaje w jednym miejscu kilka lat, znacząc swoje terytorium moczem, kałem i zadrapaniami na drzewach.
W Polsce występuje 350 gatunków ptaków. Przodkami ptaków jest wymarła już grupa mięsożernych gadów wiodących nadrzewny tryb życia. Dlatego ich budowa zewnętrzna i wewnętrzna wykazuje podobieństwo do gadów. Podobieństwa : skóra jest niemal pozbawiona gruczołów, podobna budowa miednicy i stawów nóg, jajorodność. Różnice : inna okrywa ciała, obecność skrzydeł, kości pneumatyczne, stałocieplność. Ptaki są jedynymi kręgowcami – z wyjątkiem nietoperzy – które opanowały środowisko powietrzne dzięki umiejętności latania. O przystosowaniu się ptaków do lotu świadczą dobrze rozwinięte skrzydła, mała i lekka głowa, giętka szyja, opływowy kształt ciała oraz mocna i sztywna klatka piersiowa z rozwiniętym grzebieniem mostka, do którego są przyczepione mięśnie poruszające skrzydła, lekkie pokrycie ciała z dachówkowo ułożonych piór. Lot ułatwia także worków powietrznych i kości pneumatycznych, tj. napełnione powietrzem. Ptaki latające nie posiadają pęcherza moczowego, co zmniejsza ich ciężar podczas lotu oraz ich dziób również nie powinien być ciężki. Podczas obserwacji ptaków należy pamiętać o następujących zasadach : stonowana odzież, przystosowana do koloru otoczenia ( kolor zielony, brązowy lub szary), potrzebna będzie lornetka, notes i ołówek oraz atlas ze zdjęciami ptaków. Wybieramy miejsca, z których możemy obserwować jak największą ilość ptaków, np. w pobliżu wody. Zachowujemy się spokojnie i jak najciszej. Ptaka obserwujemy zwykle ze znacznej odległości i w ruchu, więc pewnych szczegółów nie możemy zauważyć bez użycia lornetki. Oprócz kształtu zwracamy uwagę na głos i zachowanie. Pierwsze kroki w obserwacji ptaków najlepiej zacząć razem z doświadczonym obserwatorem, który już wie jak rozpoznawać ptaki po śpiewie czy sposobie poruszania się. Najłatwiej ptaki rozpoznać po głosie, który usiłujemy wyrazić za pomocą sylab. Zaczynamy od ptaków wydających proste dźwięki, np. kukułka, natomiast później staramy się wyrazić sylabami śpiew drobnych śpiewaków, jak drozd. Niektóre ptaki mają charakterystyczny głos, że nie można go pomylić ze śpiewem innego ptaka, np. wróbel.