Dzikie koty
Najmniejszy przedstawiciel rodziny kotowatych. Kot ten waży zaledwie półtorej kilograma i mierzy czterdzieści centymetrów plus piętnasto centymetrowy ogon. Nazwa kota wzięła się od jego łap, których końce faktycznie są czarne, a pozostała cześć sierści jest koloru żółtego z ciemnymi plamami. Cętki na sierści kota są okrągłe i biegną rzędami wzdłuż tułowia. Na pyszczku kot ma dwie pręgi.Koty czarnołape zostały odkryty dopiero na początku dziewiętnastego wieku przez Williama Burchella, brytyjskiego podróżnika. Ojczyzną kota czarnołapego jest Afryka południowo-zachodnia – Botswana, RPA i Namibia. Zwierzęta te słyną ze swej waleczności, potrafią przeciwstawić się większym od siebie. Podstawą diety tego kota drapieżnik są małe ssaki i gady. Nie pogardzi jednak szarańczą.W Polsce kota czarnołapego można obejrzeć w ogrodzie zoologicznym w Łodzi, dokąd przybył, po długich staraniach, z Belfastu. Ssak ten zagrożony jest wyginięciem, dlatego też prowadzony jest ich rozród w warunkach ogrodów zoologicznych.Ciąża samicy trwa około sześćdziesiąt sześć do osiemdziesięciu trzech dni. Na świat przychodzi jeden lub dwa małe kotki. Samiec lew zachwyca swą potężną grzywą.Mieszkając na spalonej słońcem sawannie przybrał brązowożółty kolor futra upodabniając się do ususzonej roślinności. Jest dużym ssakiem ważącym do dwustu pięćdziesięciu kilogramów. Samice lwa są znacznie mniejsze i ważą około stu sześćdziesięciu kilogramów. Płeć lwa bardzo łatwo poznać, ponieważ samica nie ma grzywy. Grzywa samca jest jego wspaniałą ozdobą. Lwy są jedynymi kotami żyjącymi w stadzie, w którym role samca i samicy są jasno określone. Zadaniem samicy jest polowanie i opiekowanie się młodymi lwiątkami, a samiec strzeże stada i swojego terytorium.Obecnie lwy żyją tylko w Afryce i w szczątkowej ilości w Indiach. Są ssakami zagrożonymi wyginięciem. Silne szczęki i mocne łapy zakończone ostrymi pazurami umożliwiają mu zabijanie bardzo dużych zwierząt. Oprócz tego lew potrafi biec z prędkością nawet 60 kilometrów na godzinę. Jest jednak zwierzęciem mało wytrzymałym, biegnie szybko, ale na krótkich dystansach.Głośny ryk lew wydaje w celu zakomunikowania, gdzie się znajduje i że to on jest najważniejszy w stadzie.
W Polsce występuje 350 gatunków ptaków. Przodkami ptaków jest wymarła już grupa mięsożernych gadów wiodących nadrzewny tryb życia. Dlatego ich budowa zewnętrzna i wewnętrzna wykazuje podobieństwo do gadów. Podobieństwa : skóra jest niemal pozbawiona gruczołów, podobna budowa miednicy i stawów nóg, jajorodność. Różnice : inna okrywa ciała, obecność skrzydeł, kości pneumatyczne, stałocieplność. Ptaki są jedynymi kręgowcami – z wyjątkiem nietoperzy – które opanowały środowisko powietrzne dzięki umiejętności latania. O przystosowaniu się ptaków do lotu świadczą dobrze rozwinięte skrzydła, mała i lekka głowa, giętka szyja, opływowy kształt ciała oraz mocna i sztywna klatka piersiowa z rozwiniętym grzebieniem mostka, do którego są przyczepione mięśnie poruszające skrzydła, lekkie pokrycie ciała z dachówkowo ułożonych piór. Lot ułatwia także worków powietrznych i kości pneumatycznych, tj. napełnione powietrzem. Ptaki latające nie posiadają pęcherza moczowego, co zmniejsza ich ciężar podczas lotu oraz ich dziób również nie powinien być ciężki. Podczas obserwacji ptaków należy pamiętać o następujących zasadach : stonowana odzież, przystosowana do koloru otoczenia ( kolor zielony, brązowy lub szary), potrzebna będzie lornetka, notes i ołówek oraz atlas ze zdjęciami ptaków. Wybieramy miejsca, z których możemy obserwować jak największą ilość ptaków, np. w pobliżu wody. Zachowujemy się spokojnie i jak najciszej. Ptaka obserwujemy zwykle ze znacznej odległości i w ruchu, więc pewnych szczegółów nie możemy zauważyć bez użycia lornetki. Oprócz kształtu zwracamy uwagę na głos i zachowanie. Pierwsze kroki w obserwacji ptaków najlepiej zacząć razem z doświadczonym obserwatorem, który już wie jak rozpoznawać ptaki po śpiewie czy sposobie poruszania się. Najłatwiej ptaki rozpoznać po głosie, który usiłujemy wyrazić za pomocą sylab. Zaczynamy od ptaków wydających proste dźwięki, np. kukułka, natomiast później staramy się wyrazić sylabami śpiew drobnych śpiewaków, jak drozd. Niektóre ptaki mają charakterystyczny głos, że nie można go pomylić ze śpiewem innego ptaka, np. wróbel.